Komentarze do: Horodniczy: Zniewalająca masakra

Autor: Obserwator

Obserwator — Sun, 23 Nov 2008 21:19:09 +0000

Zaskakuje mnie Twoje zaskoczenie :-)

Autor: Lelum

Lelum — Thu, 20 Nov 2008 20:38:25 +0000

„najważniejszego żyjącego polskiego pisarza”

I amen. Cieszę się (i jestem mile zaskoczona), że chociaz w tym punkcie się zgadzamy.

Autor: Obserwator

Obserwator — Thu, 20 Nov 2008 17:48:26 +0000

Jasne, e smaczków jest zawsze co niemiara i sam styl opowiadania też niezawodny od kilku dziesiątków lat. Jednak od najważniejszego żyjącego polskiego pisarza mamy prawo oczekiwać jeszcze trochę więcej. Tak uważam.

Autor: Lelum

Lelum — Thu, 20 Nov 2008 17:43:06 +0000

Może, ale ja wciąż nie mogę się nadziwic, ze wiersz 70-letniego Ryma jest o tym samym co 35-letniego i że mam taką samą frajdę jak go czytam.

Autor: Obserwator

Obserwator — Thu, 20 Nov 2008 17:23:12 +0000

Pardą, ale objawieniem Rymkiewicza to mógł być „Juliusz Słowacki pyta o godzinę”, „Aleksander Fredro jest w złym humorze”, w ostateczności „Leśmian. Encyklopedia”. „Wieszanie” było piosenką, którą lubimy, bo ją wcześniej słyszeliśmy. A „Kinderszenen” to już są tylko przypisy do życia i twórczości.

Autor: Lelum

Lelum — Thu, 20 Nov 2008 17:06:34 +0000

Może dlatego się zawiodłeś, ze szukałeś w niej faktografii, historiozofii i podobnego nudziarstwa. Dla mnie ta książka była objawieniem Rymkiewicza, Rymkiewiczem w pigułce. ? Nie mogę powiedzieć, że mam jakieś wielkie pretensje do Niemcow, że czegoś od nich oczekuję czy czegoś żądam. Chciałbym tylko, żeby wiedzieli co mi zrobili ? zniszczyli moje dziecinstwo i zrujnowali moją ośmioletnią wyobraźnię. Została kupa gruzów, kupa trupów, wielkie szambo, wielka dziura wypełniona czarną krwią. ? Toż to cały Rymkiewicz. Krzyczy i trzyma nerwy na wodzy, deklaruje nienawiść i jej zaprzecza, pragnie oczyścić wyobraźnie, ale sie w niej nurza… Tej książki nie można czytać inaczej jak ? rymkiewicziana ? – acz z doczepionymi, peryferyjnymi refleksjami innego sortu.

Autor: Obserwator

Obserwator — Thu, 20 Nov 2008 15:52:48 +0000

Nie rób, droga Lelum, z poety aż takiego idioty. Zwłaszcza z poety, który jest również filozofem. „Kinderszenen” zaleca się walorami literackimi. Jego wartość stanowią – choć sam Rym usiłuje temu przeczyć – głónie osobiste memuary autora. Ale „Kinderszenen” ma też ambicje historiozoficzne, opowiada – tu już zgodnie z deklaracjami JMR – o polskim losie, któego metaforą ma być (pierwotnie tytułowa) masakra na Starym Mieście. Niestety ta przenośnia się wywraca o zwykłą ignorancję, której Rym daje w tej książce popis w wielu miejscach (co zabawniejsze jednoczesnie chwaląć się własną rzekomą erudycją w temacie powstania). Wraz z tym wywraca się też historiozofia JMR. Zostaje język i wspomnienia, wiele mówiące o genezie Rymowskiej wyobraźni i jego Królewskiego Tematu. I tyle. (Piszę to z przykrością, bo lektura był dla mnie dużym zawodem. Szerzej o tym wkrótce i na odpowiedniejszym miejcu.)

Autor: Lelum

Lelum — Thu, 20 Nov 2008 15:21:31 +0000

Obserwatorze, Rymkiewicz jest poetą i wszystko co robi, łącznie z dawaniem wywiadów, jest literaturą. A Ty chcesz go zredukowac do apologety czy krytyka tego czy śmego. Bycie poetą w przypadku JMR znaczy ważyć wartości absolutne (!) i Kinderszenen jest ksiażką wybitną przez to, że je waży przez srodki nie polityczne, ale par excellence artystyczne, tj. język cudownej, jadowitej, mściwej i swobodnej niepolitpoprawności.

Autor: Obserwator

Obserwator — Thu, 20 Nov 2008 12:44:05 +0000

Jak widać, jeśli nas zachwyca, to z różnych powodów, bo mnie wymienione przez Ciebie akurat nudzą śmiertelnie, bo są tylko kolejną – literacko może i doskonałym (w tym cała ich wartość) – realizacją odwiecznego mitu polskiego anielstwa i nieskalania.

O wiele ciekawiej za to niż w słabiuteńkiej książce, jaką jets „Kinderszenen”, mówi Rym w wywiadzie dla „Europy”, którego najwyraźniej nie czytałaś, przeciwstawiając niemieckości – polskie dobro i zło.

Najwyraźniej też nie czytałaś wywiadów z kilku poprzednich lat (m.in. w „Arcanach” i „Rzepie”), w których Rym wielokrotnie i na różne sposoby żyrował swoim nazwiskiem projekt IV RP i jej ikonę polityczną. Zupełnie naturlane, że po samolikwidacji wodza także jego bard wycofuje się rakiem z dawnych sformułowań. Ale one zostają na papierze i zawsze można je sobie odświeżyć :-)

Autor: Lelum

Lelum — Thu, 20 Nov 2008 12:17:59 +0000

Rymkiewicz z pewnoscia nie jest taki glupi, zeby komukolwiek robic klake, a potem swiecic oczami. Jego jarkaczyzm jest (byl ?) czescia zoologicznego antykomunizmu, a ten z kolei czescia wyboru opcji aksjologicznej zwanej Dobrem.

Rym wlasnie dlatego nas zachwyca, ze tak ostro rozroznia Dobro i Zlo i dlatego zbija z pantalyku, ze PERSONIFIKUJE te dwie kategorie : w sferze polityki – dobry Kaczor vs zli postkomunisci, w sferze historiozofii – dobrzy Polacy vs zli Niemcy, w sferze literatury – dobry polski chlopiec co nie dreczyl zolwi vs zly kolaborant-autor artykulu. Wszyscy oni (z autokomentujacym sie Rymkiewiczem wlacznie) sa na rowni bohaterami jednej Opowiesci.