—–>

Zgoda.

i co sie poznalo.

—–>

No chyba nie zawsze. Może raczej „doświadczyło” (co pewnie zawiera w sobie jakiś aspekt poznania). Byle tylko nie popaść w bezowocną gnozę ;-)

Zyjac w Kosciele.

Co, Kolega neon, ze tak nawija ;-)?

Generalnie najszlachetnniejszym zajeciem dla czlowieka jest kontemplacja. A kontempluje sie to, co jest i co sie poznalo.

Tymczasem lubimy uciekac w dywagacje o rzeczach trzeciej wagi i w niekonieczne dzialania, zamiast ‘orać i laborać’ ;-).

——–

Tak. Ale autentyczne (i skuteczne) uobecnienie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa dzieje się każdego dnia podczas Mszy Św. Co więcej, będąc zaproszonymi do spożywania Ciała Chrystusa, jesteśmy także zaproszeni do udziału w Jego krzyżu. Mówi się też przecież, o ile się nie mylę, o „dopełnianiu” cierpienia Jezusa poprzez męczeństwo Jego świadków. Nawet jeśli jest to w pewnym sensie „metafora”, jak zdajesz się twierdzić, to niezwykle celna, działająca jak magnes, dodająca odwagi w najtrudniejszych chwilach, pozwalająca wyobrazić sobie czym był Krzyż Chrystusa i jak godzic się na wolę Ojca. Z tym trudno dyskutować :-) Co więcej – tylko dzięki krzyżowi CHWALEBNEMU (tu jest obecna Dobra Nowina, którą tak mocno akcentujesz i być może niezrozumienie między nami) – pozwala mieć nadzieję zmartwychwstania. Także „zmartwychwstania metaforycznego” w życiu wiecznym, które rozpoczęło się nie kiedy indziej, ale … w dniu naszych narodzin. Bez doświadczenia takiego zmartwychwstania – mam wrażenie – nasze głoszenie d o b r e j nowiny może być tylko czczym, bezskutecznym gadaniem.

Wydaje mi się, ze trochę wylewasz dziecko z kąpielą ;-) Chcąc każdego dnia naśladować Chrystusa, nie sposób przywoływać wciąż wszystkich aspektów nauczania zawartych w pismach Ojców, Doktorów i Magisterium KK. Niejako ich aktualizować w sekundę. Tę wiedzę oczywiście warto mieć, chociaż pewnie święci prostacy jej nie mieli ;-)

Nawet założywszy (z czym się nie zgadzam), że można mówić o krzyżach ludzkich tylko w znaczeniu metaforycznym, to metafora – w sensie poetyckim czy szerzej – artystycznym, zakłada wywołanie zachwytu, zaskoczenia w obszarze szeroko rozumianego piękna i prawdy – zakładamy też, że dzięki autentycznej iskrze Bożej! A zatem tak czy inaczej skłania nas do postawienia pytania: w jaki sposób jedyna prawda o człowieku – Jezus, uobecnia się w naszym życiu?

No 2: ‘Sztuka dawna’ to oczywiscie pojecie zbyt szerokie (nb cala sztuka, ba, wszystko czego sie czlowiek nie dotknie jest naznaczone niedoskonaloscia). Tym niemniej, wyraz boskosci w sztuce wczesnochrzescijanskiej albo w ikonie albo u pewnych autorow zachodniego sredniowiecza byl nieporownanie lepszy niz teraz. Wspolczesne rzadkie wypowiedzi artystyczne o charakterze religijnym sa na domiar zlego naznaczone niewlasciwym rozumieniem ducha tej religii.

Mysle, ze zle rozlozenie akcentow wynika ze ‘zatomizowania’ nauki Kosciola. Bierze sie np. jeden element tej nauki, nie czyta sie go wraz z Kosciolem, odrywa od wielowiekowej teologii. Tymczasem to, co najwazniejsze zostalo juz powiedziane, pozostaje wyjasnienie kwestii drugorzednych albo technicznych.

Niestety, przyjmowanie perspektyw dolorystycznych albo apokaliptycznych wpisuje sie moim zdaniem w proceder atomizowania przekazu chrzescijanskiego.