W bieżącym wydaniu „Polityki” (nr 15 / 2010) Adam Szostkiewicz pisze o „fasadzie i tyłach” Kościoła w Polsce pięć lat po śmierci Jana Pawła II.

„Pomników nie brakuje, ulic i szkół imienia Papieża jeszcze więcej. Akademii ku czci, sesji naukowych, konkursów, nagród, nawet  zawodów sportowych mu dedykowanych – multum. Niech nas jednak nie zmylą pozory. Pięć lat po śmierci Papieża Polaka Kościół w Polsce odchodzi od przesłania <niezwykłego pontyfikatu> Jana Pawła II.

Nie ma w tym nic złego – oczywiście – ale mam wrażenie, że to wszystko przygniata Papieża niczym osławiony meteoryt z wystawy w Zachęcie. Dzieje się coś, co kiedyś nazwałem pełzającą de-wojtylizacją. Fasada błyszczy, tyły – bynajmniej. Chodzi o kościelne elity, katolickich działaczy świeckich i prawicowe środowiska opiniotwórcze. Czyli o tych, którzy na co dzień wytyczają kierunek.

Posłuchajcie biskupów, organizatorów kościelnych <eventów>, poczytajcie <Nasz Dziennik>, <Niedzielę>, <Gościa Niedzielnego>, tołste żurnały: <Frondę>, <44>, <Teologię Polityczną>. Tam z papieża została walka z komunizmem, obrona pamięci i tożsamości (Polak-katolik, Polska Mesjaszem narodów), a przede wszystkim krucjata świętości życia.

Inne kluczowe wątki pontyfikatu Wojtyły: ekumenizm, dialog z innymi religiami i z niewierzącymi, ciekawość świata, sprzeciw wobec wojny, konkretnie przeciw wojnie w Iraku, w której biorą udział Polacy – to są tematy źle widziane w dzisiejszym katolickim głównym nurcie. Więc się o nich mówi niewiele i po łebkach. Odfajkowuje się, bo wypada, a potem <alleluja i do przodu>.”