Kilka dni temu na blogu Jakuba Żulczyka, młodego pisarza, autora powieści „Radio Armageddon” (w  nr. 2 „Czwórek” recenzuje ją Artur Nowaczewski), pojawiła się impresja z wizyty w księgarni, gdzie czytamy m.in.: „Przeglądając gazety w Empiku, z miłym zdziwieniem zauważyłem, że magazyn <Male Men> umieścił mnie na liście 30 najbardziej obiecujących Polaków płci męskiej przed trzydziestką. Co więcej, magazyn ów zaprorokował, iż zostanę ministrem. [...] Jeszcze większą radość sprawił mi kwartalnik <Czterdzieści i Cztery> w osobie Artura Nowaczewskiego, ogłaszając mnie wnukiem Tyrmanda. Jest to komplement o tyle wstrząsający, iż autor <Złego> w moim skromnym mniemaniu mieści się w ścisłej czołówce polskich pisarzy powojennych i w swojej opinii mógłbym mu co najwyżej polerować marmur na nagrobku. Ale zrobiło mi się bardzo, bardzo przyjemnie, jestem istotą łasą na pochwały, zwłaszcza na te ukazujące się w druku. Dalsze podczytywanie gazet uświadomiło mi jeszcze, że moje nazwisko pada jeszcze w artykule wydrukowanym w magazynie <Przekrój>, dzielnie insynuującym za Krzysztofem Vargą, jakoby moje <Radio Armageddon> opisywało śmieszno-sztuczną subkulturę młodzieżową emo. [...] sytuacja, w której katolicki kwartalnik wykazuje się dużo większą empatią w stosunku do mojej pisaniny niż czołowy tygodnik młodego, polskiego, lewicującego intelektualisty jest dziwaczna, ale i w pewien sposób krzepiąca”.